HELSINKI

Finlandia należy do najdalej wysuniętych państw Europy. Długość morskich linii brzegowych sięga 4600 km. Brzegi są więc postrzępione i obfitują w liczne zatoki. Wody przybrzeżne usiane są mnóstwem wysp, których liczbę ocenia się na 30 tys. Są one duże i małe, zalesione i kamieniste, zamieszkane i dzikie. Część z nich to tak zwane szery - ledwo wystające z wody, nagie i gładkie skały. Największe archipelagi to rój wysp leżących naprzeciw Turku oraz jeszcze dalej na zachód wysunięte Wyspy Alandzkie. Z ogólnej powierzchni kraju ponad 9% - 31 557 km2 - przypada na wody śródlądowe: rzeki i jeziora. Liczba tych ostatnich, biorąc w rachubę tylko takie, których średnica przekracza 200m- sięga 55 tys. Największe z nich to Iso-Saimaa - 4400 km2, Paijanne - 1090 km2, Inari- 1000 km2. Dla porównania warto przypomnieć, że największe jezioro w Polsce - Śniardwy liczy niespełna 114 km2. Rzek też jest co nie miara, lecz są one na ogół krótkie i kończą swój bieg w jeziorach. Do morza uchodzą tylko te najdłuższe: Torniojoki, Kemijoki, Oulujoki. Jeśli do tego dodać jeszcze to, że 30% obszaru zwłaszcza na północy, pokrywają grunty podmokłe i torfiaste, to zrozumiałe stanie się stare porzekadło ludowe, że "Bóg tworząc świat, zapomniał w Finlandii oddzielić ziemię od wody", zresztą i nazwa kraju, która po fińsku brzmi Suomi, wywodzi się od słowa suo, oznaczającego bagno. Rzeźba terenu jest dziełem epoko polodowcowej. Skaliste podłoże, stanowiące część Tarczy Bałtyckiej wygładziły sunące z północy masy lodowca, dzięki nim powstało mnóstwo pagórków i osadów morenowych. Obszar Finlandii znajduje się pod wpływem klimatu umiarkowanego chłodnego. Łagodzący wpływ mają oddziaływania morskie. Średnia temperatura najcieplejszego miesiąca, lipca, notowana w Helsinkach, waha się w przedziale 13 - 22°C, najchłodniejszego zaś, lutego, wynosi od -8 do -3°C. Średnie roczne opady wynoszą 690 mm. Północne położenie geograficzne jest źródłem ciekawych zjawisk przyrody, które można obserwować zarówno latem jak i w zimie. W czerwcu w helsinkach panują "białe noce". Dzień trwa wówczas 19 godzin, ale nawet o północy jest tak jasne, że można iść po ulicy i swobodnie czytać gazetę. W tym samym czasie na północy słońce w ogóle nie zanika nad horyzontem. Na Kole Polarnym - 8 km na północ od Rovaniem- zjawisko to można obserwować od 6 czerwca do 5 lipca. Dalej na północ, u granic norweskich, dzień nie zachodzącego słońca trwa od 17 maja do 27 lipca, a więc 72 doby. Zimą znowu jest odwrotnie. W Helsinkach dzień jest krótki i mroczny, za Kołem podbiegunowym przed świętami Bożego Narodzenia zapada noc polarna, która na północnych rubiezach kraju trwa 51 dni (od 26 listopada do 15 stycznia). Rozprasza ja tylko- przy dobrej pogodzie - złotawe światło księżyca. Obok wody i skał, głównym elementem fińskiego pejzażu jest las. Te trzy czynniki kształtują krajobraz kraju.

Większość, bo aż 92%, mieszkańców tego kraju zamieszkują Finowie, zaś 7% całego społeczeństwa to Szwedzi. Dominującą wiarą w Finlandii jest luteranizm, którego wyznawcami jest 88% społeczeństwa. 10% Finów to ateiści. Kobiety średnio dożywają 80 roku życia, a mężczyźni 73.

HELSINKI

Ustrój polityczny Finlandia jest republiką parlamentarną, w której funkcję głowy państwa sprawuje prezydent wybierany w wyborach powszechnych na okres 6 lat. Władza ustawodawcza jest w rękach jednoizbowego parlamentu (Eduskunta, Riksdag) liczącego 200 deputowanych wybieranych na okres 4 lat. w górę

Gospodarka
Finlandia jest wysokorozwiniętym krajem o gospodarce rynkowej, przy znaczącym udziale sektora państwowego i spółdzielczego.

Rolnictwo

Ten dział gospodarki nie jest mocna stroną Finlandii. Złe i trudne warunki naturalne skutecznie zahamowywują jej rozwój. Dość dobrze rozwinęła się hodowla bydła, owiec i reniferów w centrum i na północy kraju, ponieważ tam jest wystarczająco dużo łąk. Głównie uprawia się tam pszenice, jęczmień i owies, a także buraki cukrowe i ziemniaki. Finlandia odnotowuje stały niedobór zbóż, który uzupełnia się importem. Na ograniczoną skalę rozwinęło się warzywnictwo i sadownictwo.

Przemysł

Dzięki bogatym zasobom leśnym kraju, jedną z podstawowych gałęzi przemysłu, jest przemysł papierniczy i celulozowy. Większe ośrodki zajmujące się tym na dużą skale skupiły się na południu kraju i jego wybrzeżu, gdzie oprócz przetwórni papierniczych i wielkich tartaków, znajdują się fabryki mebli, papieru, celulozy. Do największych ośrodków przemysłu drzewno-papierniczego należą: Imatra, Kaukopää, Kotka, Lahti, Oulu, Pori, Vaasa. W 1990 roku w Finlandii wyprodukowano 7 865 tys. ton papieru i tektury. Kraj posiada dobrze rozwinięty przemysł maszynowy specjalizujący się w urządzeniach do obróbki drewna i wyposażeniu fabryk papierniczych. Finlandia poszczycić się może również dobrze rozwiniętym przemysłem stoczniowym z głównymi ośrodkami w Helsinkach, Turku i Raumie. W oparciu o krajowe surowce rozwinęło się hutnictwo żelaza i miedzi. Największe huty zlokalizowane są w Turku, Helsinkach i Tampere. Dobrze rozwinął się przemysł elektrotechniczny produkujący sprzęt gospodarstwa domowego, radia, odbiorniki telewizyjne. Rolnictwo i rybołówstwo dostarczają surowców dla przetwórstwa spożywczego. Funkcjonują liczne fabryki konserw i przetworów rybnych, wędzarnie ryb, zakłady przetwórstwa mleka. Ponadto Finlandia posiada przemysł chemiczny, gumowy, materiałów budowlanych, poligraficzny i skórzany.

Bogactwa naturalne

Kraj zasobny jest w surowce naturalne, dlatego też tak wiele gałęzi przemysłu rozwinęł0 się tak dobrze w oparciu o nie. W rejonie miejscowości Outokumpu, na Pojezierzu Fińskim, wydobywa się rudy miedzi. Na południe od Oulu eksploatuje się złoża rud cynku. Także w rejonie Pojezierza Fińskiego wydobywa się rudy żelaza. Ponadto w eksploatacji znajdują się złoża siarki, rud cynku oraz niklu, ołowiu, kobaltu, wanadu, wolframu, tytanu, uranu a także złota. Branżowa struktura tworzenia dochodu narodowego: rolnictwo 6%, przemysł 36%, usługi 58%. W 1991 dochód narodowy wynosił 25 180 USD na 1 mieszkańca. Średnia stopa inflacji za lata 1980-1991, 6,6%.

Handel

Do największych partnerów handlowych kraju należą: Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania, Rosja i inne kraje byłego ZSRR.

Kuchnia fińska - Każdy region ma swoje specjały. W lecie dominują w całym kraju potrawy z ziemniaków i ryb (głównie z łososia lub śledzia). Późną jesienią sporo grzybów i dziczyzny. Na deser otrzymujemy szczególnie atrakcyjne arktyczne jeżyny i maliny. Tańsze obiady oferują małe restauracyjki i bary pod ogólną nazwą "baari" lub "kahvila". Obowiązuje w nich z reguły samoobsługa.